Luus Vreeburg

Eens kleuterjuf, nog steeds kleuterjuf

‘Hé, juf Luus!’, roepen de grote jongens van het voetbal in het voorbijgaan. Uit bijna elk Vogelenzangs gezin had ze kinderen in de klas. Luus Vreeburg is dan wel gestopt met werken, maar het woord stilzitten kent ze niet. Typisch een buurtgenote die nooit ‘nee’ zegt.

En de telefoon gaat geregeld, want er valt altijd wel iets te organiseren. Een kinderfeest, poppenkast, ze is overal voor in. Luus Vreeburg (62) voelt zich thuis in het dorp. In Hillegom runde haar man een bollenbedrijf. Toen dat tien jaar geleden werd verkocht, verhuisden ze naar Vogelenzang – waar ze al een bekend gezicht was als kleuterjuf van de basisschool.

Onbevangen

Na een kwart eeuw bij De Paradijsvogel nam Luus ontslag. Maar echt weg ging ze niet: bijna elke maand valt ze nog in bij de jongste groepen. Luus noemt zich kleuterjuf in hart en nieren: ‘De spontaniteit van die kleintjes. Hun onbevangenheid, heerlijk. Het leuke van de kleuterklas is ook dat je kinderen twee jaar in de klas hebt en ze hun hele lagereschooltijd meemaakt. Ik ben al drie jaar leerkracht af, maar ze kennen me allemaal nog.’

Bloemen en buren

Voor de kerk organiseert ze rond Kerst een kindermis of herdertjestocht. Haar deelname in stichting Vogelvrij begon met een dorpsbarbecue. Die werd zo’n succes dat supermarkteigenaar Peet Hulsbosch enthousiastelingen zocht om vaker activiteiten te organiseren. Sindsdien is er elk voorjaar het Bloemenmozaïek en in september Burendag. Daar hoort ook een barbecue dan wel een borrel met hapjes bij. Over eten gesproken, de groep van Welzijn Bloemendaal die elke maand een maaltijd bereidt voor dorpsgenoten, kookt geregeld bij Luus thuis. ‘Ik zag ze modderen, terwijl ik een ruim aanrecht heb. Het is zo gezellig, joh. Staan ze daar met z’n zevenen te snijden en in pannen te roeren.’

Verjonging in het dorp

Luus houdt van leven in de brouwerij: ‘In jonge gezinnen hebben ouders weinig tijd, veel mensen werken verder van huis. Voor je het weet leef je langs elkaar heen. Daarom is het goed om elkaar op vaste momenten in het jaar te zien. Dan hoor je het bijvoorbeeld als een buur in je straat hulp nodig heeft.’ Zelf hoeft ze niet bang te zijn voor al te veel rust. Er bellen vaak kinderen aan voor een knuffel (én een snoepje) van hun vroegere juf. Vogelenzang is een sociaal dorp, vindt Luus, toch kan het altijd beter. ‘Met de werkgroep Vitaal Vogelenzang hebben we mooie plannen gemaakt. Maar alle bestuurlijke hindernissen halen de vaart eruit. Het wachten is op de verbouwing van het kindcentrum en de speeltuin moet nog verplaatst. Hopelijk creëren de geplande nieuwe woningen meer doorstroom. Dit dorp kan wel wat verjonging en uitbreiding gebruiken.’

Nog altijd ‘juf’

Laatst, toen ze collecteerde voor ReumaNederland, belde ze twee pleintjes verderop aan. Een man deed open, zijn zoontje vroeg van bovenaan de trap wie er was. ‘Juf Luus’, antwoordde z’n vader. ‘Is dat mijn juf?’, wilde het jongetje weten. ‘Nee, dat was míjn juf.’ Luus schoot in de lach: ‘Een dertiger die me “juf” noemt… Dat zit er gewoon ingebakken, zei hij. Grappig, toch?’  

Naar overzicht